Home Posts ΤΟ ΠΡΟΞΕΝΙΟ ΜΟΥ

ΤΟ ΠΡΟΞΕΝΙΟ ΜΟΥ

by E L L I E

Έρωτας, έρωτες, ιστορίες για έρωτες λοιπόν… Από πού να ξεκινήσουμε…

Πρόσφατα έλαβα πολλά μηνύματα στο instagram από γνωστές/γνωστούς και μη να ζητάνε πληροφορίες για τις/τους φίλες/φίλους μου που εμφανίζονται στα καθημερινά στόρι. Πολύ κολακευτικό και πολύ ενδιαφέρον όλο αυτό, με γεμίζει χαρά να μπορώ να συμβάλλω σε μια όμορφη γνωριμία.

Κι έτσι ερχόμαστε στο θέμα των προξενιών ή των “στημένων” γνωριμιών. Ζούμε σε μια εποχή όπου το φλερτ και ο έντονος ερωτισμός θα έλεγα πως μάλλον εκλείπει από την καθημερινότητα μας. Πασχίζουμε να είμαστε καλοί στη δουλειά μας, να ανελιχθούμε επαγγελματικά, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα την ανάγκη μας για έρωτα, αγάπη και συντροφικότητα. Και σε όλο αυτό έρχονται να προστεθούν και οι δυο, τρεις άτυχες σχέσεις ή γνωριμίες που ίσως είχαμε, που μας αφήνουν προβληματισμένους και φοβισμένους να προχωρήσουμε παρακάτω. Οπότε αρκετές φορές αρκούμαστε στη γνώριμη και ασφαλή καθημερινότητα που δεν θα μας “πληγώσει”, γεμίζουμε το πρόγραμμά μας με διάφορες ασχολίες, ώστε να μην προλαβαίνουμε να ασχοληθούμε με τον έρωτα.

Γιατί όμως; Ο έρωτας είναι κάτι το μοναδικό. Σου δίνει κίνητρο για δημιουργία και έμπνευση στη ζωή. Όρεξη και δύναμη για νέες εμπειρίες. Σε αναζωογονεί!

Αρκετοί από σας με ρωτήσατε πώς μου αρέσει εμένα να κάνω κάποια γνωριμία ή αν θα επέλεγα τη μέθοδο του προξενιού. Λοιπόν, έχω να σας διηγηθώ μια ιστορία που μου συνέβη στις αρχές του 2016.

Ούσα ελεύθερη και ωραία, μια ωραία πρωία χτυπάει το τηλέφωνο μου. Ήταν η Αγγελική, φίλη της μητέρας μου, η οποία είχε μάθει για τον πρόσφατο χωρισμό μου από μια μακροχρόνια σχέση. Μην τα πολυλογώ, ήθελε να μου κάνει προξενιό τον 35χρονο νοικιάρη της, τον οποίο ουδέποτε είχα δει, ουδέποτε με είχε δει. Πήρε την πρωτοβουλία η Αγγελική λοιπόν και θέλησε να μας φέρει σε επαφή. Η αλήθεια είναι πως δεν είχα όρεξη να κάνω κάποιου τέτοιου είδους γνωριμία και αρνήθηκα. Έλα μου ντε που θεωρούσε πως μου είχε βρει το καλύτερο παιδί και δεν παραιτήθηκε από την προσπάθειά της να με πείσει. Όμορφος μου έλεγε, ψηλός, αθλητικός τύπος, με πολύ καλή δουλειά, κτλ κτλ… Κάποια στιγμή, ύστερα από πολλά τηλεφωνήματα και ερωτήσεις τύπου γιατί δε θες και γιατί το ένα και γιατί το ένα και γιατί το άλλο…Το πήρα απόφαση. Δεν μου έμενε άλλη επιλογή. Έπρεπε να βγω μαζί του. Από τη μία δεν πολυήθελα, από την άλλη όμως μου φαινόταν πολύ ενδιαφέρον όλο αυτό. Τέτοιου είδους προξενιά, δεν συμβαίνουν συχνά στην εποχή μας, σε αντίθεση με παλαιότερα. Οπότε αισθανόμουν τυχερή που θα είχα μία τέτοια εμπειρία.

Το ραντεβού μας ήταν την Κυριακή, μετά την εκκλησία, σε ένα καφέ στη Φωκίωνος Νέγρη. Είχε ήδη φτάσει ο νεαρός μηχανόβιος και με περίμενε, παρέα με την προξενήτρα. Άργησα κι εγώ λιγάκι, όχι για να κάνω εντύπωση, απλώς μου πήρε λίγο παραπάνω χρόνο να στολιστώ. Είχα αποφασίσει πως θα πήγαινα μόνο για να ζήσω την εμπειρία. Οπότε άνετη και αεράτη φορώντας τα μαύρα σχισμένα μου τζιν, το δερμάτινο μπουφάν μου, ένα άσπρο boho-style κοντομάνικο πουκάμισο και ένα γαλαζιο φουλάρι που ανέμιζε πλησίασα προς το μέρος τους, χαμογέλασα, χαιρέτησα και έδωσα το χέρι μου να συστηθώ στον Δημήτρη, ο οποίος με κοίταγε με γουρλωμένα μάτια, που λένε και στο χωριό μου, και το χέρι του έτρεμε.

Κάθισα λοιπόν, παρήγγειλα το κρύο καφεδάκι μου κι άρχισα να μιλάω, μπας και σπάσει ο πάγος. Ο Δημήτρης συνέχιζε να με κοιτάει με τα μάτια ορθάνοιχτα και με το ζόρι του έπαιρνες κουβέντα. Εντάξει, τα βασικά τα είπε, μην τον αδικώ. Η προξενήτρα πήρε ενεργά τον ρόλο της και προσπαθούσε να μας κανονίσει να συνεχίσουμε κάπου αλλού μετά τον καφέ. Έλα που ο Δημήτρης, την ήθελε μαζί, να πάμε να φάμε όλοι παρέα. Ουπς, κι άλλο δείγμα ότι πρέπει να εξαφανιστώ σκέφτηκα.

Είδε κι απόειδε κι η προξενήτρα και λέει παιδιά εγώ πρέπει να φύγω, κι έτσι έκανε. Και τώρα οι δυο μας! Μου μίλησε λίγο, αλλά για μένα είχε χαθεί κάθε ενδιαφέρον.. Πρότεινα να φύγουμε, περπατήσαμε ως τη μηχανή του που ήταν παρκαρισμένη λίγα μέτρα από την καφετέρια. Με ρώτησε αν θέλω να συνεχίσουμε, το απέφυγα διακριτικά και πήγα και συνέχισα σε νέες περιπέτειες με την παρέα μου. Έπρεπε κάποια στιγμή να τελειώνει αυτή η συνάντηση.

Έλα μου ντε που δεν τελείωσε και τζάμπα χάρηκα. Για τις επόμενες μέρες η προξενήτρα συνέχισε να μου τηλεφωνεί, να με ρωτάει πώς μου φάνηκε ο υποψήφιος γαμπρός, γιατί αυτουνού του άρεσα.. Αλλά τι να το κάνω.. Αν είναι να μεσολαβούν τρίτοι σε τέτοιο βαθμό για μια γνωριμία, πάει χάθηκε το παιχνίδι για μένα.

Αν δεν έχει θάρρος ο άντρας να έρθει να σε διεκδικήσει, πώς να τον θαυμάζεις μετά και να θες να βγεις και να ξαναβγείς μαζί του.

Καλά τα προξενιά, καλές και οι γνωριμίες μέσω τρίτων, αλλά μην περιμένουμε από τους άλλους να μας βοηθήσουν να βγούμε ένα ραντεβού. Μιλήστε, τολμήστε κι αν “φάτε άκυρο”, σιγά και τι έγινε.. Δεν θα ήταν το σωστό πρόσωπο για σας. Συνεχίστε την αναζήτηση και μην παραιτείστε μέχρι να βρείτε το ιδανικό για σας. Κι όπως λέει και η Ariana Grande.. Thank u, Next!

Leave a Comment